Shinichi
Suzuki (1898-1998)
S.
Suzuki
Urodzony w Nagoi, 17 października 1898, znany jest jako twórca Instytutu Kształtowania Talentu, w którym ucząc gry na skrzypcach - prowadził badania nad nowatorską metodą uczenia małych dzieci.
Jego
ojciec, Masakichi Suzuki prowadził warsztat produkujący tradycyjne
japońskie instrumenty strunowe. Zafascynowany skrzypcami, zrobił
pierwszy egzemplarz w 1888, a na początku 1900 był już
właścicielem największej na świecie fabryki skrzypiec. Zamierzał
przekazać interes rodzinny swojemu synowi. Shinichi Suzuki jednak
był bardziej zainteresowany wykonywaniem muzyki niż skrzypiec. Sam
nauczył się grać, zainspirowany nagraniem Ave Maria
Shuberta. Jego mecenasem stał się bogaty japoński arystokrata,
zapraszając go do Tokyo na lekcje z Ko Ando, a potem do Berlina w
1921 roku na dalsze studia. Suzuki został tam uczniem Karla
Klingera.
Podczas
studiów w Berlinie, Suzuki zaprzyjaźnił się z Albertem Ensteinem.
Na jednym z wielu muzycznych wieczorów spotkał swoją przyszłą
żonę, sopranistkę Waltraud Prange. Pobrali się w 1928 roku.
Suzuki
powrócił do Japonii w następnym roku i założył kwartet
smyczkowy wraz z braćmi. W 1930 roku został dyrektorem w Teikoku
Music School, a także był dyrygentem Tokyo String Orchestra.
Na
jednej z prób kwartetu w 1933 roku zaskoczył braci nieoczekiwanym
stwierdzeniem tego, co wszyscy uważali za oczywiste: że wszystkie
dzieci japońskie mówią po japońsku. Pomyślał, że dzieci
mogłyby uczyć się muzyki tą drogą, którą uczą się mówić –
zaczynając w bardzo młodym wieku i słuchając praktycznie bez
przerwy.
Wierzył,
że wszystkie dzieci mają talent – a do jego wydobycia potrzeba
tylko umiejętnego podejścia rodziców i nauczycieli. Spostrzeżenia
te były zupełnie nowe w tamtym czasie. Większość dzieci do
tamtej pory rozpoczynała naukę gry na instrumencie w wieku lat
dziesięciu. Uważało się więc, że talent muzyczny jest czymś
wyjątkowym, co posiada tylko niewielu ludzi. Wraz z tą prostą
obserwacją, Shinichi Suzuki odkrył drogę rozwoju muzycznych
umiejętności u małych dzieci.
W
1946 roku Suzuki pojechał do Matsumoto, gdzie był jednym z
założycieli szkoły muzycznej, przekształconej w końcu Instytut
Badawczy Rozwoju Talentu. W latach sześćdziesiątych nauczyciele z
Europy i Ameryki zaczęli podróżować tam by usłyszeć uczniów
Suzukiego i nauczyć się od niego. W 1964 pierwsza japońska grupa
uczniów grała w USA dla pedagogów muzycznych, a w 1973 grupa ta
podróżowała po Europie. Najmłodsi uczniowie Suzukiego grali
bardzo dobrze i wszyscy byli pod wrażeniem ich występów. Nie
widziano nigdy do tej pory tylu malutkich dzieci grających tak
pięknie.
Wiele
ze swoich dokonań Suzuki zawdzięcza nadzwyczajnej żonie, Waltraud.
Ona pracowicie przygotowała angielskie tłumaczenie z japońskiego
jego poruszającej biografii „Karmieni Miłością”, pierwszy
raz publikowanej w 1969 roku.
Przez
wiele lat Dr Suzuki opracowywał swoją metodę. Wybierał muzykę,
która pomagała dzieciom w nauce gry. On sam także skomponował
proste utwory dla swoich uczniów (Twinkle Variations, Allegro,
Perpetual Motion, Etiuda).
Teraz
tysiące dzieci z całego świata uczą się grać na instrumentach
Metodą Suzuki. Nie tylko na skrzypcach, ale także na wiolonczeli,
fortepianie, gitarze, instrumentach dętych. Można także uczyć się
tą metodą śpiewu. Doktor Suzuki wierzył, że słuchanie i
wykonywanie muzyki pomoże dzieciom stać się lepszymi ludźmi.
Jeśli nawet nie będziemy
mieli innych osiągnięć, to przynajmniej w ciągu dziewięciu lat
obowiązkowej nauki szkolnej otworzymy dzieci na innych ludzi i
nauczymy je, jak czerpać z tego radość.
S.Suzuki
Sukces
Suzukiego był natychmiastowy i bezwarunkowy. Jego pierwsi uczniowie,
Toshiya i Koji Toyoda zdobyli światową renomę. Wielu solistów i
członków najlepszych orkiestr zaczęło naukę jako uczniowie
Suzukiego. Dziś jest uczonych ponad 8 000 nauczycieli Suzuki i
blisko ćwierć miliona uczniów Suzuki na świecie.
Shinichi
Suzuki, człowiek, który stworzył Metodę Suzuki, umarł 26
stycznia 1998, w swoim domu w Matsumoto,w Japonii. Mimo że dożył
99 lat, Dr Suzuki zawsze wydawał się młody. Był pełny energii,
radosny i życzliwy dla każdego kogo spotkał. Otrzymał wiele
nagród, honorujących jego zasługi, Cesarz Japonii uhonorował go
tytułem Żywego Narodowego Skarbu, był także nominowany do
Pokojowej Nagrody Nobla.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz